In bovenstaand ontwerp word het concept slapen niet meer opgevat als een ruimte gedefinieerd door de afmeting van het bed plus omloopruimte maar als een specifieke wens van de bewoner om een plek te hebben waar hij in alle geborgenheid naar de regen op het dak kan luisteren en waar 's ochtends lange banen zonlicht door de kamer vloeien. Deze wens resulteert in het slapen dicht onder het dak, hoog in de woning. De hierdoor aanwezige contraruimte is de plek waar de bewoner allerlei veranderende activiteiten plaats kan laten vinden, van het beklimmen van de steile wanden tot het rustig genieten van een goed boek.