De Nederlandse bevolking kenmerkt zich bij uitstek door pluriformiteit en individualiteit. Zij wenst een flexibele woonomgeving en eist de vrijheid om haar woonwensen zelf vorm te geven.

In het verleden zijn er een aantal architectuur experimenten geweest, die echter nooit een antwoord gaven op de steeds wisselende vraag van de Nederlandse samenleving. Met 'Het Wilde Wonen' wordt een nieuw experiment in gang gezet om ieder individu de mogelijkheid te geven om zijn/haar eisen zelf vorm te geven.

Deze ontwikkeling, die schittert door de afwezigheid van een groter plan voor het geheel, zal naar onze mening leiden tot een nivellering van de individuele kwaliteiten door de onsamenhangendheid van de totale gebouwde omgeving.

Ons uitgangspunt is dat werkelijke vrijheid schuilt in de vrijheid van architectonisch programma, een benadering die verder gaat dan simpelweg vrijheid in uiterlijk. De vraag is dus hoe de bewoner maximale vrijheid kan worden geboden zonder dat dit leidt tot een totale 'wild-wonen-groei'.

In feite zou je moeten denken aan een elastisch membraan, dat maximale flexibiliteit in de tijd geeft. Het membraan groeit of krimpt met je mee binnen de gestelde randvoorwaarden van 'Het Wilde Wonen'. Translucent, waardoor de bewoner de mogelijkheid krijgt om zijn eigen 'kleur', zijn karakter te laten zien. Deze pneu-constructie wordt onder druk gehouden door een centrale voorziening, die tevens geklimatiseerde lucht levert.