Er is niets wilds aan de strakke schakeling van deze claustrofobische kavels.

Tenminste niet zoals geschetst door voorzitters of politici.

Door de Nederlandse ruimtelijke situatie en extreme reguleringsdrang, keert onze hoop op vrijheid en wild wonen, pas weer terug, als we denken aan de architectonische wildgroei binnen het glorieuze grid van Manhattan.

Dit voormalig New Amsterdam heeft zich na de realisatie van het Manhattan-grid, ironisch genoeg, ontwikkeld volgens het beeld van Weeber's Wilde Wonen. Te weten: Iedereen een eigen kavel. Dit was destijds een intelligent concept. Voldoende grond in een bijna Hollandse orde om efficient te kunnen cultiveren. De druk op dit eiland heeft, door zijn beperkte omvang, het grid omgezet tot echt Wild (en geWild) Wonen. Zo'n rationele verstedelijking op basis van een grid is wat wij voorstellen voor de nieuwe Vinex-wijken. Hiermee inspelend op de stedebouwkundige praktijk van vandaag.

De noodzaak om te schrijven over hoge dichtheid komt ons als ridicuul voor. Het restje natuur, openbaar vervoer en bovenal de Nederlandse bewoners zijn ons te dierbaar. Met angst denken we aan de sociologische problemen van de Amerikaanse tapijtmetropool of het pakje boter aan de A20.

De briljante regulering van onbebouwbaar versus bebouwbaar gebied binnen zo'n 'wild' kavel, zoals die aan ons is voorgeschreven, zal pas zijn vruchten afwerpen, wanneer over en om deze ruimten heen de bouwmassa's zich hebben samengevoegd. Groene binnentuinen zullen gekoesterd worden, spontaan verschenen steegjes en pleintjes echt gebruikt. En net als de grachten voor Amsterdam of het grid voor Manhattan, zullen de brede straten voorzien in de toekomstige behoeften van dit 'New Amsterdam in de Vinex-locaties'.