Op 2 december gaf Liesbeth van der Pol in de Brakke Grond in Amsterdam de laatste theatrale Arcam lezing van 2002. Martin Groenesteijn bezocht de avond en bericht:Theatraal was het zeker, op deze wijze worden er maar weinig architectuurlezingen gegeven. Als een ware verleidster loodste Van der Pol in een uur de goedgevulde zaal langs haar belangrijkste projecten, vaak aan de hand anekdotes en prikkelende stellingen.
De start was al meteen anders: op het podium een riante 'zebra'-bank, een gevulde champagnekoeler en in de zaal stampende muziek. De muziek wordt zachter en daar komt Van der Pol op, in een werkelijk stralend rood kostuum. Maarten Kloos, directeur van Arcam, leidt de lezing in door te verwijzen naar 'het recept om beroemd architect te worden' ooit gepubliceerd in Forum. Het blijkt van toepassing op Van der Pol, die op 34-jarige leeftijd al enkele van de belangrijkste Nederlandse architectuurprijzen had gewonnen.
In een sneltrein tempo worden daarna, door de architecte zelf, gebouwen en inspiraties besproken. Geheel uit het hoofd wordt er vol overtuiging een [toneel-]stuk opgevoerd. Na projecten als woningen in Twiske en Haarlem, de Rode Donders in Almere, waarbij het betoog zich richt op de 'huid' van het gebouw, wordt plotseling het rode pak uitgetrokken en verwisseld voor een combinatie met zwart en paars: nu staat er een architect zoals we die kennen. Dit om aan te tonen wat het effect van kleur is. Vervolgens blijft Van der Pol lang stilstaan bij de gevelbekleding van het depot voor het Scheepvaartmuseum, die vrijwel geheel uit titanium panelen is opgebouwd. Ze eindigt uiteindelijk met de nog te bouwen warmtekrachtcentrale op de Uithof in Utrecht [zie onderstaande foto].
Vrijwel alle gebouwen zijn sculpturale objecten en dat is niet zo verwonderlijk als je weet dat oude industriele gebouwen als silo's, koeltorens etc. voor van der Pol een belangrijke inspiratiebron zijn. De tentoonstelling van de Bechers, momenteel in het Stedelijk Museum, zal zij vast bezocht hebben. Typerend is het dat Van der Pol veel woongebouwen maakte die een industrieel karakter hebben en nu steeds meer gebouwen maakt die werkelijk industrieel zijn; wat zal de volgende stap zijn?
De lezing was doorspekt met vragen en stellingen als: 'Is dit goede architectuur?' of 'Dit is ultieme schoonheid!' - 'Afdalen in een opgave' en 'Architectuur moet avontuurlijk zijn'. Haar krachtigste opmerking was meermalen: 'IK WIL HET!', een duidelijk doel hebben en dat realiseren.
Kortom, een 'stoere' lezing dus en nog theatraal ook; knap als je dat zo kunt.
Evenals in 1997 heeft MVRDV dit jaar de eerste plaats bereikt in de ArchitectenWerk TOP 40. Onderstaand is de opbouw van de 6e aflevering van deze hitlijst - die in deze laatste dagen van het jaar werd berekend - stap voor stap te volgen:
