|

|
* Een kerk plus een huis is een dorp
 [Gert Robijns vertelt over de thema's in zijn werk en plaatst 'het dorp' daarin. Realisatie: Audiovisuele Studio, Provincie Limburg - Danny Bierset, Eddy Fontaine, Leopold Horrix.]
 Sinds april staat er in het Belgische St. Truiden een prachtig nieuw werk van de kunstenaar Gert Robijns. Hij bouwde een witte kopie op schaal van de kerk en één huis uit zijn geboortedorp Gotem op het einde van de startbaan van een verlaten vliegveld. Het resultaat is verbluffend aantrekkelijk en vervreemdend tegelijk, hetgeen nog wordt versterkt omdat het arrangement op 60% van de ware grootte is gerealiseerd.


 Robijns probeert met het kunstwerk iets te zeggen over de werkelijkheid, de herinnering en de mogelijke representaties van beide. In de video legt hij zelf uit waarnaar hij op zoek was en hoe het werk te plaatsen is in zijn oeuvre [ook het verhaal over de broodetende muis laat zijn gedachten over deze onderwerpen prachtig zien].


 Robijns bouwde 'Het Dorp' van steigermateriaal en multiplex, zie beeld hieronder. De foto daaronder laat de echte kerk van Gotem zien. Het dorp is nog te bezoeken tot en met 30 oktober en wordt aansluitend via een veiling verkocht.






[Zie voor meer info de eigen website van Het Dorp. Het Dorp is een productie gerealiseerd door Gert Robijns, in opdracht van vzw Villarte en met de steun van de stad Sint-Truiden, de Vlaamse Gemeenschap, de stad Borgloon, de provincie Limburg, FRAC Bourgogne, Gijbels industriebouw, Houthandel Modest en Levis.] - 31 juli 2011 - BOX 1.573
* 28 deuren - of hoe richt je een ruimte in
 [Tommy Wieringa leest: '28 deuren' in de serie 'Twee minuten' op www.torpedomagazine.nl - 26.07.2011]
 Deze week trekken we in ons nieuwe woonwerkhuis in de bossen in Wassenaar. Onderstaand de ruimte voor ons eigen werk. Hoe in te richten? We weten het werkelijk niet. Natuurlijk vele driedimensionaal getekende vooraf-pogingen maar nog niet tevreden [zie sketchup-foto].


 Daarom maar gewoon stapsgewijs begonnen, met vastlegging van de volgorde. Eerste dag: Schilderij, vaas, tafel, stoel, 2 lampen, telefoontoestel, laptop. Tweede dag: Eigen uitgaven, Van Dale N/E en E/N [nodig voor bepaalde e-mails], administratie, e-identifier van de bank, radio. En vandaag in spanning Het Parool afgewacht waarin Tommy Wieringa's verslag van zijn recente bezoek aan ons nieuwe huis is opgenomen onder de titel '28 deuren'...[op de pagina 'nut en genoegen'.] Hij leest het inmiddels zelf voor op video in de serie 'Twee minuten' op www.torpedomagazine.nl [zie hierboven de embedded video].


 Hier zijn tekst: "Als ik de auto parkeer bij het instituut in het bos, komt er een man naar me toe die me bij mijn naam noemt. De wereld is vol lezers, ze maken zich op onverwachte momenten en plaatsen bekend. Hij wil dat ik zijn huis zie. Ik loop achter hem aan de heuvel op, het boswachtershuis voorbij, het hek door. Daarachter bouwt hij zijn huis. Hij is architect, hij heeft het zelf ontworpen. Het is een bijzonder huis, zegt hij, zijn vrouw en hij krijgen elk een identieke helft. Hij heeft haar eenentwintig jaar geleden ontmoet, 'een godsgeschenk', maar samenwonen wilde ze niet.
Toen hij haar niet lang geleden ten huwelijk vroeg, zei ze ja, onder de voorwaarde dat hij haar een huis zou bouwen waarin ze alleen tafel en bed deelden. Hij ontwierp een huis dat zichzelf spiegelt, ze hebben elk een tegenoverliggende werkkamer, woonkamer, bibliotheek, plee, badkamer en voordeur; een huis om elegant langs elkaar heen te leven, wat overeenkomt met mijn huwelijksideaal. Alleen hun uitzicht, het licht dat door de boomkronen valt, dat is niet hetzelfde.
Als we de heuvel weer afdalen, rijdt juist een vrachtwagen de straat in. De chauffeur komt uit Emmen, hij brengt achtentwintig deuren voor het spiegelhuis."


 [Zie over de deuren ook BOX-bericht 1.564 onderaan deze pagina. Bij hertelling bleken we geen 26, maar 28 deuren te hebben; de cv-ruimte en de meterkast hebben ieder smalle, halve deuren gekregen.] - 26 juli 2011 - BOX 1.572
* Architect en hoogleraar Wiek Röling overleden 
 Gisteren in NRC Handelsblad het droeve bericht dat Wiek Röling afgelopen donderdag op 75-jarige leeftijd in zijn woonplaats Haarlem is overleden. Aanstaande woensdag zal in besloten kring afscheid van hem worden genomen. We kenden Wiek als een van de nestoren van de architectuurkritiek in de dagbladen, als de bevlogen eerste stadsarchitect van Haarlem en als hoogleraar utiliteitsbouw aan de faculteit Bouwkunde van de TU Delft en tenslotte natuurlijk als een uiterst aimabele en vooral trouwe collega.


 De BOX besteedde in de afgelopen 15 jaar verschillende keren aandacht aan zijn werk en zijn persoon, onderaan dit bericht zijn de links naar die berichten opgenomen. Hij heeft gedurende zijn werkzame leven oneindig veel over het vak geschreven; zijn laatst gepubliceerde boek - nog samengesteld na zijn emiritaat - was een pleidooi voor het zorgvuldig omgaan met naoorlogse bouwkunst onder de titel 'Gesloopt, gered, bedreigd' [episode publishers, 2004]. Zijn mooiste gebouw is vanzelfsprekend het tijdelijke en drijvende kunstpaviljoen voor park Sonsbeek in Arnhem [zie bijgaande beelden]. Er is een actie gaande om dat gebouw, dat nu ergens ligt weg te roesten, weer in volle glorie terug te brengen. Het zou een prachtig en waardevol eerbetoon zijn. Zie voor meer info: www.wiekroling.nl.


 Bij zijn afscheid in Delft sprak o.m. zijn collega-docent Rypke Sierskma hem toe ['Wij vonden elkaar in de gedeelde liefde voor taal en architectuur en in een afkeer van onze werkplek waar - in onze ogen - teveel klunzen en dikdoeners de scepter zwaaiden.']. Het einde van die toespraak behandelde Wiek's witte Sonsbeekgebouw in dichterlijke termen; uit gedichten van Marsman, Slauerhof en een enkele regel van Hussem stelde Sierksma een lofdicht op dat bijzondere paviljoen samen:V L A M
Schuimende morgen
en mijn vuren lach
drinkt uit ontzaggelijke schalen
den opalen dag.
De zon en de zee springen bliksemend open:
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van den morgen
scheert de wind als een antilope
voorbij.
Schrijvende torren -
de wolken in het water lezen spiegelschrift.
Het paviljoen voor den vierkanten vijver
geniet de diepte die 't altijd behoeft;
Zooals een vrouw die voor haar spiegel toeft,
in hevig toezien en bedwelmend zwijgen,
niet meer kan scheiden van haar spiegelbeeld,-
De hemel is hel -
en de wereld zoo stil en verlicht,
dat de maan, verlost van haar licht,
een onzichtbaar zilveren spoor
in de zilveren ruimte verloor.
Aan den oever van een Oceaan
staat dit onaantastbaar heiligdom
wit en huivringwekkend van verstarring.
Geen troost geeft lichaamspracht.
De volledigste naaktheid
is niets dan een glanzende klacht
om grootre volmaaktheid.
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
nooit vond ik ergens anders onderdak;
dit is de ruimte waarin ik wil klinken.
laat mij één avond in de plassen blinken,
daarna mag ik verdampen als een wolk.
Schuimende, schuimende morgen
en mijn vuren lach
drinkt uit ontzaggelijke schalen
den opalen dag. 


[De bovenste twee foto's zijn stills uit een video van een uitzending uit 1990 van het programma: 'Hier is Adriaan van Dis', dat als vierde gesprek een interview met Röling bevat. De respectieve BOX-berichten behandelen een expositie in 2000, het afscheid van Delft in 2001, het verslag van zijn deelname aan een debat over architectuurkritiek in 2003 en tenslotte het In memoriam voor hoogleraar Joop Doorman waarmee Wiek de socratische debatten in Delft organiseerde. Naschrift 21.07.2011: Rypke Sierksma schreef voor 'de Architect' een prachtig In Memoriam voor Wiek.] - 19 juli 2011 - BOX 1.571
* NAi Rotterdam alweer open maar nu als museum 
 Vandaag een paar snelle beelden van de feestelijke heropening van het NAi, gisteravond in Rotterdam. Vanwege het prachtige weer hield directeur Ole Bouman zijn praatje vanaf het balkon.


 Waarna op spectaculaire wijze een in een rood lint gewikkelde dame enkele acrobatische toeren uithaalde.


 Met name het entreegebied is aangepakt, een groot houten dek vormt de nieuwe verbinding met het gebouw. Hier bijna compleet gevuld met de ruim toegestroomde gasten en het geinteresseerde publiek.


 Waarna Ole als een ware gastheer zijn bezoekers een voor een welkom heette.


 De nieuwe opzet van de entree c.a. heeft vooral voor de boekwinkel van NAi publishers prachtig ruimtelijk uitgepakt. Boekhandelaar Thera Riemer en uitgever Eelco van Welie straalden hier dan ook op de insteekverdieping.


 Op alle plaatsen functioneerde het grote toegangsdek direct zeer goed, zoals hier te zien aan het goed gevulde terras... Tenslotte wensen we het NAi Museum - zoals het nu heet - natuurlijk een succesvolle nieuwe toekomst toe. - 01 juli 2011 - BOX 1.570

Berichten uit de voorgaande maanden in het
* Archief-overzicht.
*

© 1997-2010. Copyright ArchitectenWerk.
|